Ik ben Yoshi.
En dit is het kookboek
van mijn baasje Edwin.

Ik ben de officiële smaaktester en eeuwig benadeelde assistent van Edwin. Ik mag altijd de randjes en restjes proeven. Tenminste — als er iets overblijft. En dat gebeurt bijna nooit.

Edwin is namelijk geen normale eter. Hij is een proever.

Waar anderen grote borden volscheppen, wil Edwin dat elk gerecht nét iets te klein is. Niet omdat hij weinig honger heeft, maar omdat hij het verlangen wil laten winnen van de verzadiging. Elk hapje moet je doen verlangen naar het volgende, niet doen zakken in je stoel. Te veel eten doodt de magie. Daarom zijn al zijn gerechten bewust klein, precies en intens van smaak.

Hij begrijpt al jaren niet hoe zwaar en voorspelbaar er gekookt wordt — zelfs in de allerbeste restaurants. Saai vlees met donkere sauzen, knolselderij, champignons. Na de tweede gang is de creativiteit bij veel chefs opeens verdwenen. Edwin heeft het meegemaakt bij restaurants met drie Michelin-sterren: buikspek als tussengerecht, gevolgd door erwtensoep. Bij een driesterrenzaak. Dan denkt hij: dit kan écht beter.

Koken is voor Edwin therapie. Het bedenken van een gerecht, het zorgvuldig inkopen, het finetunen tot elk detail klopt, de perfecte wijn erbij zoeken — dat is waar hij gelukkig van wordt. Na een carrière als registeraccountant heeft hij bewust gekozen voor zijn roeping: het creëren van kleine, verfijnde gerechtjes die je doen verlangen naar één hapje meer.

Geen gevulde buiken. Geen logge maaltijden. Alleen pure smaakmomenten.

Daarom is Het Proeven geen gewone receptensite. Het is een ode aan het proeven. Aan kleine gerechtjes met grote impact. Aan aandacht, techniek en plezier in elk detail.

En ik, Yoshi? Ik blijf hoopvol naast het aanrecht staan. Want wie weet — laat hij deze keer wél iets vallen.
— Yoshi, hoofd-proever en eeuwig benadeeld